دستش رو که ستون چونه ش کرد متوجه شدم آستینش رو گرفته و تو مشتش نگه داشته. سرش پایین بود و نگام نمیکرد. دو تا شیک قهوه و شیک شکلات روی میز ما گذاشته شد. من تشکر کردم. هیچ وقت فرقشیک توت فرنگی رو هم شاید نتونم با شیک آناناس تشخیص بد. بهم گفت: اون مال منه. نگاهش کردم. و بعد به رنگ قهوه ای مالیده شده به دیواره های ماگها. یکی قهوه ای تر بود و انگار شکلاتی. لبخند زدم و کشیدمش سمت خودم. هنوز آستینش تو مشت بود و خطوط کشیدگی آستینقضیه رو جدی نشون میداد. گفتم: آستینت داره پاره میشه. قول میدم نگاه نکنم!!!
لبخند زد. گفتم: روی دستت رو خودکاری کردی و چیزی نوشتی؟
لبخند زد. سرنفی تکون داد. گفتم: عکس برگردون آدامس خرسی چسبوندی؟
باز هم لبخند زد و گفت: نه.
براش یه قصه گفتم در مورد خط گوشت اضافه آورده ی روی مچ دست دوستی و هر دومون قصه رو باور نکردیم و لبخند زنان به صندلی هامون تکیه کردیم. آستینش بی هوا رها شده بود. خط قرمزی از زیر انگشت کوچیکه تا مچ کشیده شده بود.گفتم: آستینت و ول کردی.
سریع دستش رو رو کرد و گفت: ببین روی دستم سوخته.
و جای سوختگی روی دستش رو که رنگ عوض کرده وبد نشونم داد و شروع کرد به تعریف کردن قصه ش.
قصه ش که تموم شد. گفتم: این خط چیه؟ آره این یکی.
آستینش رو داد بالاتر و گفت: اینم ...
شروع کرد قصه ش رو گفتن. گوش نمیکردم. چشمهام با دستهاش بالا و پایین میرفت و دنبال خط دیگری می گشت.
قصه دومش که تموم شد داشت نگاهم میکرد که نگاهش نمیکردم. گفتم: آستینت بالاتر از اینهم میره؟
گفت: آره ولی اینجا نه باشه؟
ماگش رو جلوم کشیدم که گفت: ناراحت نمی شم دهنی ش کنی.
نی توی ماگش رو بیرون آوردم و گذاشتم بچکه روی میز. به دور و برش نگاه کرد و یه دستمال کاغذی از جاش بیرون کشید. قطره قطره پاک میکرد . سر نی رو گذاشتم روی میز و حرکتش دادم. اون هم دنبالم. گفتم: از این خطر روی مچ پات هم داری.
گفت: آره ولی نه اینجا.
گفتم: فهمیدم.
گفتم: میگذاشتی بچکه. اینطوری اتفاقی نیست.
نی رو فرو کردم توی ماگ خودم و در آوردم و گرفتم توی ماگ اون. گذاشتم بچکه. نگاهش کردم. گفت: خط های قرمز زیاد دارم ولی نه اینجا.
گفتم: فهمیدم. ولی نه اینجا.